STOP!!! Je bent af en moet terug naar start!

Het leven is een spel

En spelletjes zijn leuk toch?

Wanneer je iets serieus neemt, Ben je er direct VAN. Dan heeft hét bezit genomen van jou. Er lijkt dan maar één enkele uitkomst, die toont dat je alleen via die weg verder mag.

Wanneer je het spel speelt, Ben je er IN. Dan is er levendigheid en zijn er vele 'uitkomsten' mogelijk. Er is altijd vérder want alles 'speelt' met je mee.

Dus laat los, onthecht je van 'je zelf' met een glimlach, en speel.

Je gaat toch wel dood 🙂 - Alexander Israël

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

“Neem het leven niet te serieus.”

“Zie het als een spel. En speel het spel voluit. Houd je niet in.”

“Maar het leven is toch niet alleen maar om te spelen?”

Dus als ik het leven met een spel vergelijk. Dan gebeurt het dat je ‘terug naar start’ wordt gestuurd. Dingen niet gaan zoals je had verwacht en je opnieuw mag beginnen.

Dat je in de ‘gevangenis’ terecht komt. En alleen maar even hoeft stil staan. Even niks kan en moet.

Dat je in ene geluk hebt of dé strategie te pakken hebt, en je gaat als een malle. Je wint het spel en gaat er helemaal voor.

Kun jij tegen je verlies? Of niet? En wat gebeurt er dan? Geef je op? Gooi je het speelbord om om opnieuw te beginnen? Of houd je vol? Lach je er om en ga je door?

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Toen ik jaren geleden voor mezelf begon, schreef ik op een papiertje: ‘zie het licht’. En dat plakte ik op mijn laptop. Ik kan mijn eigen onzekerheden erg serieus nemen. Soms situaties of dingen zwaar maken. En als ik daar eenmaal in zit kom ik er niet altijd gemakkelijk uit. Ik zie het als het donkere deel in mij. Ik denk dat iedereen wel een donkere kant heeft, een kant die je liever niet ziet of wegstopt.

Niet zo lang geleden kwam dat donkere deel van mezelf weer eventjes uit haar hoekje gekropen. Ik nam de dingen des levens weer erg serieus.

Gelukkig kreeg ik van alle kanten signalen dat het leven eigenlijk één groot spel is. Een gesprek met een vriendin, een sessie met mijn businesscoach, mijn kinderen en verschillende posts op social media zoals deze hierboven van Alexander Israël.

Het zette me aan het denken. Wat nou als het leven echt een groot spel is. Ik bedoel vroeger wilde ik net zo lang een spelletje spelen tot ik won. Of steeds weer winnen. Ik ging er vol voor. Af en toe gooide ik het bord omver (bijvoorbeeld tijdens een eeuwigdurend spel ‘Risk’ met mijn broers waarin ik no way meer kon winnen). Of ik kon dagen met mijn jeugdvriendin ‘Monopoly’ spelen. We lieten het dan in haar slaapkamer staan en de volgende dag kwam ik terug om verder te spelen. Of toen ik net verkering kreeg met mijn vriend speelde we uren ‘Set’. Hoe meer ik oefenende hoe beter ik er in werd.

En is het zo niet ook met het leven? Je oefent, dingen lukken niet, je probeert het opnieuw, af en toe begin je weer bij start, je wordt er steeds beter in, je speelt het spel met leuke mensen, je hebt lol, je wordt fanatiek, je speelt het spel voluit! En je lacht. Je lacht vooral heel veel. Want je weet als je verliest. Het is maar een spelletje en de volgende keer win je wel…

3 vragen om bij stil te staan

  • Wat in je leven kun jij misschien iets minder serieus nemen?
    Bekijk het eens als een spelletje.Niet omdat het niet belangrijk is. Maar omdat dingen zwaar maken je meestal niet echt verder helpt. Als je er van jezelf iets meer lucht in kunt brengen, kun je de dingen vaak ook beter overzien, duidelijkere keuzes maken.
  • Hoeveel lach jij om de dingen in je leven?
    Heb jij een beetje lol in de dingen die je doet? Lol brengt lucht. Lucht brengt helderheid. Helderheid brengt inzicht. Inzicht brengt keuzes. En hop je bent weer een stap verder.
  • Wat kun jij loslaten? Waar kun jij het potentieel ‘ongehechtheid’ inzetten?
    Zodat het weer gaat vloeien. Zodat er weer beweging in komt. En zodat jij jezelf kunt geven omdat de uitkomst minder belangrijk wordt.

 

Liefs,

Jitske